مرگ زاییده ی زبان ماست که برای نبودن وند ید ن خوب مینماید..

زنده یاد حمید لطفی ...

خیره به دریا غروب را ورق میزنم ..

چه فرق که چندم ماه است ...

     همیشه از جهان بزرگ د نجی کوچک خواسته ام و اندکی سکوت...

      با ور کرده ام هیچ دیروزی از آن ما نبو د و هیچ فردایی هم ....

              خیره به دریا  خودم را ورق میزنم......

اینجا کنار آبهای باستانی دیارم بوشهر دیرینه سال در شبهای پاییزی به دریا مینگرم وکوچه ها که به غرش موج دریا عادت دارند. به جاشوها وناخدا ها می اندیشم به مردم  اینجا که خیره به دور دستهای دور تاریخند در دو نقطه ی روزگار سنت و مدرن.چه راز آلود مینشیند در قاب چشمانت همه چیز این پیربندر .اینجا همه چیز حرمت دارد.دریا ولنج وشکوه سرمدی انسان.ما به رسم دیرینه ی پدرانمان اتحاد را از طوفان آموخته ایم .مهربانی را از دریا.از آنروز .از نخستین طلوع آفتاب از شانه های زاگرس بر آیینه آب . پدرانمان دریا فتند که برای مانایی این قوم وقبیله باید نقدینه ترین بهاء یعنی جان خویش را بردارد وبه دریا بزند .وآبهای وحشی را رام کند وبا لهیمر و موج پنجه در پنجه بیفکند وشراع بیفراشدوخاطره بفروشددر هر سفر تا در آیینه ی تاریخ دیده شود برای رسیدن به معنا شدن و جستجوی خویشتن خویش وپاسخهایی به قدر قد کشیدن قامت فرزندان آدم وحوا هنر آغاز شد.آغازی به بلندای آفتاب به قدمت تاریخمان.این شبه جزیره کوچک که چون نهنگی به گل نشسته میماندانگار بعد از خشکیدن دریاهای ماقبل تاریخ همواره کوشیده خود را به دریا برساند ودر دریا شناور بماند واز مرگ برهد.بوشهر محل دوباره دیدن است .هزار باره دیدن.اینجا بوشهر است شهر تب دار بیقرارخویشاوند همه ی دریاها.با من بیا من از دیروزهای خاطره می آیم ...شش هزار سال تمدن وتاریخت را میستایم وبر بلندای نامت درود میفرستم.بوشهر.نامت همواره برپیشانی آسمان یادت تنیده در روح و روانمان...

لهیمر=باد سرخ . طوفانی که از هفت باد تشکیل میشود وهمیشه دریا نوردان را به مخاطره می اندازد

از  اندرون پنهان خود که بیرون میزنی وپنجره های رویا را به فردا چهار طاق میکنی انگاره های ذهنیت از سفر دراز آمده اند .خسته و نفس برید ه ای گویا روزی فکر میکردیم نوشتن درد میستاند مگر بر پرده ی تصور وتصویر چقدر فاصله هست از بوشهر شهر تبدار بی قرار تا رد خون غزالی بر برفهای سفید کیلمانجارو؟آدمی همیشه در احوال حیرتی دیگر است وحیرت پایان نیست که آغاز دوباره است. ما همیشه در پی سوالهای بی پرسش خود یم در جستجوی دریافتهایی به قامت فرزندان آدم و حوا. بشر همیشه خاطره میفروشد زندگی محل روایت است محل نقطه سر خط های آغاز. نگاه کن او که آنجا در سایه سار دیروز ایستاده انسان است مسافر میلیون سالها پیش مسافر اهل روایت است می بیند وبه خاطر می سپارد در قابهای بزرگ و کوچک او که خوب می بیند در نگاهش همه چیز حرمت دارد. بکوشیم تا بهتر بیندیشیم زیرا زیباتر از ا ندیشیدن....

سلام به همه

 از اینکه بعضی از یاران هم اندیش  پیام می نهند و من بموقع قادر به باسخگویی به همه آنان نیستم

پوزش میخواهم .اینروزها مشغول نهایی کردن نمایشنامه بستاک هستم نمایشی از یک برهه ی

تاریخی این زمین وسرزمین. بوشهر دیر سال.باشد که این کوچک جوانه محتاج آفتاب قد فراز نمودن

 چون دیگر آثارم بزودی بر صحنه . این گلو گاه شکفتن بشکفدو بتواند همه ی تاخیر م راجبران کند

امید که با ره نشانی وهمدلی آنچه میکاریم بی پروا باد از خزان طوفانها.

هرکه ما را یاد کرد ایزد مر او را یار باد

هرکه ما را خوار کرد از لطف برخوردار باد

هرکه اندر راه ما خاری فکند از دشمنی

هرگلی کز باغ لطفش بشکفد بی خار باد .......          تا درودی دیگر بدرود

بهار آغاز رویشی دوباره است . بر این باورم اگر چه نمی توانیم خورشید باشیم اما میشود کاسه ی  ذلال  آبی بود که خورشید در ما باشد.  بر جا باد ایران که  در خاک پر مهرش قد فراز کردیم  فرخنده باد نوروز که بر عمر ایران و شما می افزاید . فرا رسیدن روز جهانی تاتر نیز به خانواده بزرگ تاتر ایران و جهان شاد باش میگوییم . بهاری باشید . بی پروا از خزان طو فانها ...

سلام  به همه ی انسان 

در ااین روزهای خاکستری وتکرار  از پس تکرار در اتمسفر دم کرده و شرابه ی شرجی بوشهر .سلام میدهم شما را برمی خیزم به ادب پیشاپبشتان به قامت فر زندان آدم و حوا .باور کرده ام جهان و هر چه در اوست دروغ خیلی بزرگی است .زمین سیاره ی گم شده ی ایست هر یک بدنبال خویشتن خویش میگردیم .یتیم خانه ی زمین و .....میلیارد انسان با بیشمار مشکلات که اگر میتوانستیم میمش را بر داریم بی شک میشد شکلات طعم زندگی مان . آیا نمیشد  بجای هر فشنگ یک دانه زیتون می کاشتیم؟کاش انسان نخستین از سنگ تیشه کار افزار نمی ساخت .تا امروز جنگ و جها لت جنون جهان را در  بر نمیگرفت با این وجود باور دارم  روزی دوباره ما همه  خواهیم خندید آنروز که هر بوسه بهاری است  بهاری که هیچگا ه رنگ پاییز را نخواهد شناخت.به امید آنروز ...

کاش دلتنگی هم نامی داشت چون مرگ که نام دیگر زندگی است .درانبوه درد و رنج تکرار از پس تکرار  روزها و... تنها  مینشینم زیر گلوی پنجره به هوای شنیدن آوازی که از دور دستها بیاید. چشم می دوزم به دهان کف آلود موج وسرخی خون غروب .چه دلتنگ می بینم آن همه مرغ دریا را چه باغستانی می نشانند بر ماسه از جای پای خود اما...دریا بوی همیشگی نمیدهد رقص راهبانه ی ماهیها هم. به آب ذل میزنم به آبهای باستانی ای که روزی پدرانمان شراع به عشق میکشیدن ودریا های سیاه و سپید را در می نوردیدند .پا ها یم رابر لب دریا می کارم به امید رستن دوباره ای هر چند تنهایی را همیشه دویده باشند . عطر  هیچ روزی نمیگیردم به خویش. تنها این باد است که روز مچا له شده ی دیگرم را صاف و صوف میکند .و من به امید آنکه فردا جهان را بهتر از امروز ببینم به تمام واژه های دنیا نیامده دخیل میبندم ...